سوشیانت زوارزاده

 

اوقات بسیاری را در زیر زمین گذرانده ام

فکر میکنم چشمانم برای فقدان نور تنظیم شده اند

من با تاریکی پوشیده شده ام

من با تاریکی پوشیده شده ام

به خواب زمستانی رفتن همراه با انتظار برای چیزی تازه است

شادی همیشه به اتمام میرسد

در هرپلک زدنم کسی حضور ندارد

کسی نیست

واقعا دیگر مهم نیست از کجا شروع شد

همه آنچه میدانم این است که با تاریکی پوشیده شده ام

آنچه متعجبم میکند این است که به جایی وصل نیستم

چشمانم باز است ونگاه ات را بر خود خیره نگه میدارم

اما به جایی متصل نیستم

هرگز متصل نیستم

من به سخاوت معروفم

ومیگویند مهربانترینم

اما دادن عشق از پذیرفتنش ساده تر است

صفحات ورق میخورند وبه جایی ره نمیبرند

سخت است خودت را کنترل کنی وقتی دشمن قدیمی ات از تو میترسد

و تو کشف میکنی هیولایی که از آن فرار میکنی  درون خود توست

بهتر است به عشق ادامه دهی

به عشق ادامه بده همه چیز عوض میشود

مهم نیست همه چیز از کجا آغاز شد

من گم شدم

گم شدم

نه  همه آنچه میدانم
این است که گم شدم

همواره از شراب بيزار بودم اما ديشب براي سلامتي كسي يك پيمانه شراب كهنه نوشيدم. پيش از نوشيدن پيمانه را بالا بردم و گفتم: سلامتي او كه همه‌ي وجودم بود اما نخواست هميشه همه‌ي وجودم باشد. سلامتي او كه هر چه داشتم برايش به نابودي كشاندم. سلامتي او كه خواستمش و نخواست. سلامتي او كه همواره با او راستگو بودم و پنهان‌كاري نكردم اما او راست نگفت و پنهان كرد. سلامتي كسي كه به او خيانت نكردم اما كرد… .

بار ديگر به آن برگه‌هاي سپيد و نوشته‌ي كوچكي كه در آن برگه‌ها بود نگاه كردم. اشك در چشمانم موج زد دانه‌اي از اشك به رخسارم روانه شد. ديوان حافظ شيرازي را گشودم اين غزل آمد:

دنباله ی نوشته را بخوانید →

امروز نسک (کتاب) دست نوشته‌هایم را گشودم همان نسکی که یادبودهایم (خاطراتم) را در آن می‌نوشتم. به دنبال کسی در این نوشته‌ها می‌گشتم اما هنگامی که به آن روزها در نوشته‌هایم رسیدم دیدم برگه‌های آن روزها سپید است انگار هیچ‌گاه در آن برگه‌ها چیزی ننوشته بودم در واپسین برگه‌ی سپید دیدم که چیزی نوشته شده بود: او آمد او در یک روز بارانی آمد… او رفت او در یک روز سرد پاییزی رفت.

سردرگم شده‌ام خط خط من بود اما هرگز این را ننوشته بودم! پس چه کسی توانسته بود خط من را بنوسید؟ چه کسی برگه‌ها را سپید کرده بود؟ چه کسی؟ چه کسی؟

گلايه‌ها را در سينه انباشتم همواره لب‌هايم را بستم و هيچ نگفتم هر گلايه‌اي تكه سنگي در سينه‌ام شد. اكنون كه نگاه مي‌كنم كوهي را روبه‌روي خودم مي‌بينم. به سان فرهاد بايد در راه شيرينم با كوه بجنگم. پروردگارا تو از درون من آگاهي پس به من توان بده تا دل كوه را بشكافم از اين گلايه‌ها خسته‌ام پس به من نيرو بده و تيشه‌ام را تيزتر كن!