فرستنده: مجمع فعالان فناوری اطلاعات و رسانه‌های دیجیتال

مدیر محترم تارنمای

www.zavarzadeh.org و www.avagah.com

سلام علیکم؛

با توجه به نقش منحصربفرد و روزافزون فناوري اطلاعات و رسانه هاي ديجيتال در پيشرفت همه جانبه كشور خصوصاً در ابعاد فكري و فرهنگي، و نظر به اهميت فوق العاده زمينه سازي جهت گسترش حضور هدفمند و با نشاط بخشهاي متعهد مردمي در فرآيند توليد محتوا و ارئه خدمات وسيع، متنوع و جذاب در اين عرصه، ‘مجمع فعالان فناوري اطلاعات و رسانه هاي ديجيتال انقلاب اسلامي’ به عنوان يك نهاد غيردولتي تأسيس گرديده است.بدينوسيله از جناب عالي دعوت ميشود در مراسم آغاز به كار اين مجمع كه با حضور جمعي از فعالان، صاحبنظران و مسئولان حوزه فناوري اطلاعات و رسانه هاي ديجيتال برگزار ميگردد، شركت فرماييد.

و من الله التوفیق

مدیر عامل

مهدی صرامی

مکان: خیابان حافظ روبروی دانشگاه امیرکبیر تالار اندیشه حوزه هنری

زمان: سه‌شنبه – 26 اردیبهشت 91 – ساعت 17

ضمنا از آن‌جا که اين مجمع براي دفاع از حقوق شما ايجاد شده و با همکاري مستمر خود شما اداره خواهد شد ، از جنابعالي دعوت مي شود کاربران تارنماي خود را از طريق درج خبر و بنر مندرج در نشاني زير به اين همايش دعوت فرمائيد:

******

این نامه برای دیگر همکارانم هم فرستاده شده بود. هم‌زمان با دریافت این نامه، پیامک‌های پیاپی را روی موبایلم دریافت می‌کردم که همان چیزها را ده‌ها بار به شیوه‌های گوناگون گفته بود.این نامه و پیامک‌ها مرا شگفت‌زده می‌کند چون:

نامه از سوی یکی دیگر از گروه‌هایی بود که این روزها همسان‌های فراوانی برایش می‌بینیم و همه خود را فعالان مجازی می‌دانند! گروه‌هایی با نام‌ها و کارکردهای همانند که خودشان هم نمی‌دانند چه می‌خواهند!

در این نامه، نام مهدی صرامی به چشم می‌خورد. کسانی که در زمینه‌ی اینترنت کار می‌کنند او را خوب می‌شناسند او در کمیته مصادیق فیلترینگ کار می‌‎کرد. این گروه هم که بخشی از ساماندهی بود و ساماندهی هم زیر نظر وزارت فرهنگ کار می‌کند.

پس به سادگی می‌توان فهمید که داده‌های (اطلاعات) من و دیگر دوستان از وزارت فرهنگ به دست این گروه افتاده است. چون داده‌های ما در تارنمای ساماندهی که برای وزارت فرهنگ است نوشته شده است!

ما به شما اطمینان کردیم و داده‎‌هایمان را به شما دادیم نام، نشانی، رایانامه و هر آن‌چه که نیاز بود. اما اکنون خلوتگاه (حریم خصوصی) ما شکسته شد. اکنون چه کسی باید پاسخ‌گو باشد؟ پخش داده‌های ما شکستنِ خلوتگاه (نقض حریم خصوصی) به شمار می‌آید. اکنون باید از چه کسی شکایت کرد؟ از این گروه؟ از وزارت فرهنگ؟ به کجا شکایت کنیم؟ به پلیس فتا؟ چرا پلیس فتا که خود را فعال می‌داند اکنون خاموش شده و هیچ‌گونه پیگیری در این‌باره نمی‌کند؟ از این می‌ترسم به زودی خودمان متهم شناخته شویم!

شگفت‌آور این است که در نامه، این گروه خود را نهاد مردمی ( NGO) می‌داند. پس چگونه داده‌هایمان را از وزارت فرهنگ به دست آورده است؟ باری وزارت فرهنگ برای دولت است! و چرا این نهاد مردمی به طور رسمی در جایی ثبت نشده است؟

بر پایه‌ی آیین‌نامه‌ی کشور، کارِ یک نهاد مردمی بدون ثبت رسمی در کشور جرم است و کلاه‌برداری به شمار می‌آید.

اکنون نوشتن این بیانیه‌ها در تارنمای وزارت فرهنگ هیچ سودی ندارد. همه باید پاسخ‌گو باشند ما حقمان را می‌خواهیم!

پانوشت: ما فعالان وب باید خودمان دست به کار شویم و یک نهاد مردمی ره بیاندازیم تا هیچ کس نتواند ما را بازیچه‌ی خود کند.

پانوشت: رسول، یک دوستِ راستین برای من است.

function disable_self_ping( &$links ) {
foreach ( $links as $1 => $link )
if ( 0 === strpos( $link, get_option( ‘home’ ) ) )
unset($links[$1]);
}
add_action( ‘pre_ping’, ‘disable_self_ping’ );

در روزگاری نه چندان دور

دریک روز پاییزی عاشق شدیم

نزدیک تر از هرکسی بهم شدیم چون جسم و روح

همه چیزمان را شریک شدیم… هرچه که داشتیم

دنیایمان پر از شادی شد و ما برآن حکمرانی میکردیم

چشمهایش را دوست میداشتم که بوی غم و تنهایی میداد

در جستجوی خورشید بودیم از طلوع تا غروب را سپری میکردیم

احساسمان هر روز قویتر میشد و من در چشمهایش گم میشدم هر روز

قلب من در شعله ای میسوخت…. شوق دستیابی به آسمان و بیشتر از آن

و من در میان این خواهش بدنبال خویشتن خویش میگشتم

قطعه ای از من که در گذر زمان گم شده بود

من میدویدم و باورم این بود که همیشه میتوانم بیشتر بدست آورم

ایمان داشتم که هرگز تمام نخواهد شد و من همیشه پناهگاه امنی دارم

قلب من میسوخت و من بدنبال راهی بودم تا این شعله سرکش را مهار کنم

زمانی که اهریمن زمام را بدست میگرفت فرشتگان مرا به بهشت فرا میخواندند

میدیدم که جهان من فرو میریزد و عدالت هرگز پیروز نمیشود

طوفان از راه رسید و من ایمان داشتم که راهم را خواهم یافت

قلب و روحم آتش گرفت و من میسوختم و میسوختم

باید تلاش میکردم باید راهی می یافتم اماآخر این راه خانه نبود

ومن سرانجام ایستادم تا بر راه رفته نظری بیاندازم

تنها بودم و ترک شده با کوله باری که هرگز سبک نشده بود

با  پاهایی خسته که از رفتن وامانده بود و هرگز به مقصد نرسیده بود

از خود پرسیدم آیا ترکم خواهد کرد؟ آیا باورم خواهد کرد؟

آیا مرا در بر خواهد گرفت؟ آیا مرا خواهد راند؟

میدانم که باید تلاش کنم اما نه پای رفتنم هست نه جای ماندن

و من باز بر نقطه ای ایستاده ام که از آن آغاز کردم……….