http://zavarzadeh.org/?s=مزدا

مادر مهربانم کوچت را شادباش می‌گویم و برایت از پروردگار بی‌همتا آمرزش می‌خواهم.

]]> http://zavarzadeh.org/wp/thank-me-later.html/feed 2 http://zavarzadeh.org/other/%da%a9%d8%b1%db%8c%d8%b3%d9%85%d8%b32011%d8%ae%d8%ac%d8%b3%d8%aa%d9%87.html http://zavarzadeh.org/other/%da%a9%d8%b1%db%8c%d8%b3%d9%85%d8%b32011%d8%ae%d8%ac%d8%b3%d8%aa%d9%87.html#comments Sat, 24 Dec 2011 21:30:03 +0000 سوشیانت زوارزاده http://zavarzadeh.org/?p=1001 کریسمس را به همه‌ی شما دوستان گرامی شادباش می‌گویم. کم کم به پایان سال 2011 نزدیک می‌شویم امیدوارم سال آینده برای شما سالی سرشار از پیروزی و بهروزی باشد.

دنیای من دنیای کوچکی است.

دنیای من دنیای خیلی شلوغی است… پر است از  اشباح و سایه ها …

اشباح خاطرات تلخ و نیمه تمام…. سایه های شک و تردید وترس…

 اما در میان این
سایه ها احساس آرامش بیشتری میکنم .

احساس امنیت و آزادی میکنم .

شاید از نظر تو من دیوانه باشم .زیرا دنیای من آنقدر سیاه و
تاریک است که شب در مقابلش نورانی به نظر میرسد.

جز این دنیای تیره و تار جایی برای رفتن ندارم .

مدام دور خودم میچرخم ومیچرخم و میچرخم و آرام آرام فرو
میروم.

میدوم… زمین میخورم…برمیخیزم و بازمیدوم وبازهم زمین
میخورم…

اشباح خاطره هایم از کنارم رد میشوند و گاهی از میان من
عبور میکنند. تنم از سرمایشان یخ میزند و میلرزم.

میان سایه ها گم میشوم ودر دهان تاریکی بلعیده میشوم.میچرخم
و میچرخم و باز فرو میروم….

اینجا هیچ دری رو به نور باز نمیشود.اینجا اصلا دری ندارد
که به جایی باز شود.اینجا حتی پنجره ای هم ندارد.

اینجا گوشه ای هم ندارد که بتوان به آن پناه برد.

اینجا هیچ چیز نیست جز تاریکی مطلق و اشباح و سایه ها
…چرا میگویم سایه؟ آنهم در تاریکی؟

سایه وقتی تشکیل میشود که نوری باشد. بله اینها را خود من
نیز میدانم.!

اما نام دیگری برای این اشکال عجیب و غریب و غیر قابل لمس
پیدا نکردم که بیان کنم.

این موجودات رقیق و هراس انگیز که من در میانشان زندگی
میکنم و به آنان خو گرفته ام.

موجوداتی که به نظر دیگران زشت ترین و پلید ترین چهره ها را
دارند اما برای من دوستانی بی زیان هستند.

به من هشدار میدهند و از اشتباه برحذرم میدارند.

گرچه من اغلب اوقات به آنان گوش فرا نمیدهم و پندشان را
نمیپذیرم وبا سر به چاه می افتم اما معمولا با من

به نیکی رفتار میکنند و مرا سرزنش نمیکنند.

اشباح سرد نیز با من بسیار مهربانند.گرچه گاهی قلبم را
منجمد میکنند.

 اما بیشتر اوقات
آتش روح و قلبم را قدری فرو مینشانند که من اینرا نیز دوست دارم.

در دنیای کوچک من همه مرا میشناسند.همه میدانند من که هستم؟
چه هستم ؟خواسته هایم چیست؟رویاهایم کدام است.

آنها جایگاه خودرا نیز خوب میشناسند.میدانند برای من
وجودشان چه معنایی دارد.

اما بیرون از دنیای من :

من زنی هستم که همه تصور میکنند اورا میشناسند.خصوصیاتی را
در من میبینند که یا فاقد آن هستم یا بسیار اندک دارای آن هستم.

مردم زنی را میبینند که لبخندی دلنشین و چشمانی گرم و پر
نور دارد.زنی که قلبی ساده وروحی صمیمی دارد.

آنها لبخند تلخم را دلنشین می یابند و چشمان غمگینم را
پرنور میبینند.آنها پیچیدگی روح مرا نمیفهمند و قلب دردمندو خسته ام را درک
نمیکنند.

اما برای من هیچکدام از اینها مهم نیست .زیرا در دنیای من
همه مرا میشناسند.

من در دنیای خودم نقاب بر چهره ندارم.من در دنیایم خودم
هستم ….نقش بازی نمی کنم.سرزنش و تحقیر نمی شوم.

در دنیایم من قابل احترامم چون خودم هستم .کسی انتظار ندارد
من تغییر کنم.کسی اصرار ندارد که به خودم عذاب بدهم.

میتوانم هر طور میخواهم فکر کنم …عمل کنم…زندگی کنم…

ولی در خارج از دنیای من اینطور نیست.هیچ کس مرا به خاطر
خودم بودن تقدیر نمیکند.

حق ندارم آنطور که میخواهم فکر کنم. نمیتوانم آنگونه که
درست میدانم عمل کنم یا آنگونه که میخواهم زندگی کنم.

برای همین من در بیرون از دنیای خودم نقاب میزنم.دروغ
میگویم و نقش بازی میکنم.

من افکارم را بیان نمیکنم …آنگونه که از من انتظار میرود
عمل میکنم….وبر طبق برنامه از پیش تعیین شده زندگی میکنم.

برای همین است که دنیای من تاریک است. تا سرخی سیلی بر گونه
ام رازم را فاش نکند.

تا سیل اشکی که گونه هایم را شیار کرده معلوم نشود.تو مرا
دیوانه میپنداری و خودخواه.

 تو مرا نمیفهمی و
از دنیای من متنفری.من دیگر از دنیایم با تو نمیگویم .تو راه را نشانم میدهی و من
به راه تو میروم.

در دنیای تو من به شیوه ای که تو میخواهی زندگی میکنم .

ولی در دنیای خودم من آزادم و امنیت دارم….. میتوانم خودم
باشم.

ودرآن تاریکی در میان اشباح و سایه ها بچرخم و بچرخم و به
فرو رفتن در دل تاریکی ادامه بدهم…!

یک عمر سکوت کردم و هیچ چیز نخواستم

 دیگه از خود گذشتگی نمیکنم چون کسی قدرم رو
نمیدونه

 دیگه از خودم مایه نمیذارم چون کسی ارزششو نداره

 تو این زندگی فقط من سوختم من په رو دلم گذاشتم

 از بس از خودم گذشتم خسته شدم

 حرفامو سالهاست که دیگه نمیگم

 دیگه نمی نویسم

 واسم مهم نیست که بخوام بگم چون در هر صورت کسی
اونا رو نمیفهمه

 هیچکس ارزش اشکامو نداره واونی که این ارزشو
داره اشکمو در نمیاره

اوقات بسیاری را در زیر زمین گذرانده ام

فکر میکنم چشمانم برای فقدان نور تنظیم شده اند

من با تاریکی پوشیده شده ام

من با تاریکی پوشیده شده ام

به خواب زمستانی رفتن همراه با انتظار برای چیزی تازه است

شادی همیشه به اتمام میرسد

در هرپلک زدنم کسی حضور ندارد

کسی نیست

واقعا دیگر مهم نیست از کجا شروع شد

همه آنچه میدانم این است که با تاریکی پوشیده شده ام

آنچه متعجبم میکند این است که به جایی وصل نیستم

چشمانم باز است ونگاه ات را بر خود خیره نگه میدارم

اما به جایی متصل نیستم

هرگز متصل نیستم

من به سخاوت معروفم

ومیگویند مهربانترینم

اما دادن عشق از پذیرفتنش ساده تر است

صفحات ورق میخورند وبه جایی ره نمیبرند

سخت است خودت را کنترل کنی وقتی دشمن قدیمی ات از تو میترسد

و تو کشف میکنی هیولایی که از آن فرار میکنی  درون خود توست

بهتر است به عشق ادامه دهی

به عشق ادامه بده همه چیز عوض میشود

مهم نیست همه چیز از کجا آغاز شد

من گم شدم

گم شدم

نه  همه آنچه میدانم
این است که گم شدم

بار ديگر به آن برگه‌هاي سپيد و نوشته‌ي كوچكي كه در آن برگه‌ها بود نگاه كردم. اشك در چشمانم موج زد دانه‌اي از اشك به رخسارم روانه شد. ديوان حافظ شيرازي را گشودم اين غزل آمد:

گداخت جان كه شود كار دل تمام و نشد  ***  بسوختيم در اين آرزوي خام و نشد

به لابه گفت شبی میر مجلس تو شوم  ***  شدم به رغبت خویشش کمینْ‌غلام و نشد

پیام داد که خواهم نشست با رندان  ***  بشد به رندی و دُردی کشیمْ نامْ و نشد

رواست در بر اگر می‌طپد کبوتر دل  ***  که دید در ره خود تاب و پیچ دام و نشد

بدان هوس که به مستی ببوسم آن لبِ لعل  ***  چه خون که در دلم افتاد همچو جام و نشد

به کوی عشق مَنِه بی‌دلیلِ راه قدم  ***  که من به خویش نمودم صد اِهتِمام و نشد

فِغان که در طلب گنج‌نامه‌ی مقصود  ***  شدم خراب جهانی ز غم تمام و نشد

دریغ و درد که در جست و جوی گنجِ حضور  ***  بسی شدم به گدایی بَرِ کِرام و نشد

هزار حیله برانگیخت حافظ از سر فکر  ***  در آن هوس که شود آن نگارْ رامْ و نشد

اين غزل را در همان برگه‌هاي سپيد نوشتم و آگاه شدم كه چه كسي برگه‌ها را پاك كرده و آن واژه‌ها را نگاشته بود. اما فراموش كرده بود هميشه فراموش‌كار بود اين‌بار فراموش كرده بود كه من همواره يادش را در يادواره‌ام دارم يادواره‌ي من (حافظه‌ام) نسكي است كه تا خودم نخواهم پاك نمي‌شود. پس برگه‌هاي درونم را نگاه كردم و همه‌ي آن زمان‌ها را به خوبي ديدم. بخشي از آن يادها من را سخت دگرگون ساخت. آن‌جا كه به او گفتم ديگر من نيست تنها تويي! ديگر تنها تو همه‌ي زندگي من هستي. اين را كه به ياد آوردم بر آن شدم كه خودم را دگرگون كنم و ويژگي‌هايش را جايگزين ويژگي‌هايم كنم. خواستم او شوم تا گفتارم دروغ نشود.

آدم‌ها سخت فراموش‌كارند مي‌پندارند عشق را مي‌توان خاموش كرد يا از ياد برد اما عشق اگر عشق باشد نابود نشدني است.

سردرگم شده‌ام خط خط من بود اما هرگز این را ننوشته بودم! پس چه کسی توانسته بود خط من را بنوسید؟ چه کسی برگه‌ها را سپید کرده بود؟ چه کسی؟ چه کسی؟